چون دين عبارت است از اقتداء به هاديان راه خدا كه انسان را از جاودان زيستى روى زمين برگردانده و به سوى عالم آخرت و لِقاء و زيارت حضرت حقّ معبود و معبود بحقّ سوق مىدهند . و اين دو جهت همان ترك غور در امر دنيا و تصديق روز قيامت است كه در آيه آمده است ؛ و لازمهء اين دو امر توجّه تامّ است به خداوند متعال در موقف عبوديّت خويش ، و سعى در رفع حوائج مردم كه مخلوق خدا و مربوط با خدا هستند ؛ و اين دو جهت ، نماز و انفاق در راه خداست . و بنابراين قوام و پايهء دين در دو جهت علم و عمل ، عقيده و كردار ، به اين چهار جهت مربوط و منوط است و البتّه اين جهات نيز مستلزم بقيّهء اركان دين چون توحيد و نبوّت خواهد بود . شفاعت اختصاص به مؤمن گناهكار دارد پس اصحاب يمين كسانى هستند كه به شفاعت نائل مىگردند ، و آنان كسانى هستند كه از جهت دين و اعتقاد پاك و منزه باشند . حال اگر اعمال و كردارشان نيز پسنديده باشد ، ديگر در روز بازپسين نيازى به شفاعت ندارند ، و اگر اعمالشان مَرضىّ و پسنديده حضرت حق نباشد نيازمند شفاعتند . پس شفاعت اختصاص به گنهكاران از اصحاب يمين دارد . چه گنهكارانى ؟ مرتكبين گناهان كبيره ، نه صغيره . زيرا اگر كسى از گناهان كبيره اجتناب كند ، گناهان صغيره‌اش خود به خود آمرزيده مىشود ؛ و ديگر براى غفران و آمرزش آن نيازى به شفاعت ندارد .